Ηγεσία στις κρίσιμες ώρες

If your actions inspire others to dream more, learn more, do more and become more, you are a leader.

John Quincy Adams

Κρίσιμες στιγμές στις ΗΠΑ

Αυτό που συμβαίνει στις ΗΠΑ δεν μπορούσε να είναι ούτε σενάριο ταινίας. “Κόκκινες” πολιτείες στα στατιστικά της πανδημίας, συνεχίζουν να έχουν νεκρούς καθημερινά, έχει αποτύχει το σύστημα περίθαλψης, τουλάχιστον 40 εκατομμύρια άνθρωποι μένουν άνεργοι, ο ΗΠΑ-based καπιταλισμός κυνηγά χαμένος την ουρά της Κίνας, ξεσπάθωσαν τα δίκτυα συνομωσιολόγων, τα στατιστικά φουντώνουν το κλίμα και τις αντιλήψεις περί ανισοτήτων, αφού ανακοινώνεται πως το 46% των Αμερικανών έχει εισόδημα περίπου 40 και κάτι χιλιάδες δολλάρια (ζείς, δε ζεις). ‘Ολα βγαίνουν τώρα μαζί στην επιφάνεια.

Και όλα αυτά μαζί με το ρατσισμό που εκτός από δημόσιο θέμα ξανά, αφρίζει στην επιφάνεια. Οι επίσημοι θεσμοί όχι Ηγεσία δεν δείχνουν, αλλά ούτε καν μεταμέλεια για την απάνθρωπη έκφραση της αστυνομικής βίας και το θάνατο ανθρώπων. Και μαζί ένας επικίνδυνος μπούλης που “παίζει τον Πρόεδρο” (το λιγότερο που μπορώ να γράψω). Αυτός ο άνθρωπος παίζει Stratego ή Monopoly, όταν λέει μπράβο σε κάποιον που του προτείνει να στείλουν αερομεταφερόμενη μονάδα (κομμάντος);

Ο τύπος παίζει τις τύχες του έθνους του, αντί να ενώνει και να επουλώνει πληγές, όπως θα έπρεπε να κάνει ένας Ηγέτης. Συνεχίζει απτόητος να τουιτάρει παρά τη διαρροή συνομιλίας του με κυβερνήτη στην οποία επιμένει πως έπρεπε να βγει στους δρόμους η εθνοφρουρά (δηλ. να γίνει μακελειό: πέτρα εσύ; όπλο εγώ κι ότι γίνει…). Ακούστε τη συνομιλία-διαρροή και βγάλτε εσείς το δικό σας συμπέρασμα:

Είναι ένα ποτάμι ξεχειλισμένο που κανείς δεν μπορεί να το μαζέψει εύκολα. Είναι ώρα ευθύνης και Ηγεσίας. ‘Ωρα να εξαφανιστούν από τους δρόμους οι προκλήσεις, τα μπλόκα, τα tweets και παράλληλα να τιμωρηθούν όσοι παραβιάζουν τη δημοκρατία: βιαιοπραγούντες αστυνομικοί, πλιατσικολόγοι, παράνομα στοιχεία και πολιτικοί ηγέτες κομμάτων, ενώσεων που δυναμιτίζουν το κλίμα με ‘hate speech’. Με άφησε προβληματισμένο ο αρχηγός της αστυνομίας στο Χιούστον:

Οποιοσδήποτε “μιλά” τώρα, υποδέχεται επιθέσεις

Εμφανίζει το twitter links αλήθειας -σύμφωνα με την πολιτική αντι-fake news- στα tweets του Ν. Τράμπ; Δέχεται επίθεση από white supremacist groups και ‘fake media’ believers! Γιατί; Λογικό, δεν έχει αξιοπιστία ως Brand . ‘Αφησε το ίδιο του το προϊόν να γίνει βούρκος. Αρα, πως θυμήθηκες τώρα, σου λένε, να μας κάνεις τον αυστηρό;

Παρατηρούν δριμύτατα τον κ. Μ. Ζούγκενμπεργκ πολιτικοί, δημοσιογράφοι, ενώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σχολιαστές, ακόμη και οι εργαζόμενοι του, πως δεν κάνει τίποτε στο Facebook για να περιορίσει τα μηνύματα μίσους (πολιτική που είχε υποσχεθεί δημόσια στα media, στο annual report, στο αμερικανικό Κονγκρέσο). Κι εκείνος, απών, σφυρίζει αδιάφορα και φορά τις γκρί μπλουζίτσες του …παιδάκι-ceo (με μικρά γράμματα).

Επιτίθεται η κοινή γνώμη και οι σχολιαστές σε κυβερνήτες πολιτειών και θεσμούς γιατί καν δεν έχουν καταδικάσει τα γεγονότα απάνθρωπης βίας (ε, δεν λέμε τις κλισέ ανακοινώσεις). Αρα, για ποιά ηγεσία γράφω εδώ;

Η Ηγεσία που απαιτείται σε δύσκολες στιγμές

Είναι προσωπική επιλογή το παράδειγμα Ηγεσίας που θα αναφέρω παρακάτω, για έναν άνθρωπο που τον ξέρω καλά και έχω συνεργαστεί στενά μαζί του. Ξέρετε, όταν είσαι στη δουλειά της επικοινωνίας χρόνια και έχεις δει τόσα και τόσους, αμέσως πιάνεις κάθε λεπτομέρεια, μορφασμό, λέξη, νεύμα ενός leader και το αποκρυπτογραφείς. Σε 10 δεύτερα, που λέει ο λόγος, όσο και αν αυτό κρύβει biases. ‘Οταν το grapevine στην Ericsson έλεγε πώς “ο Χάνς κάνει χ ψ ζ του κεφαλιού του”, εγώ από την άλλη γνώριζα έναν άνθρωπο με πραγματικές ευαισθησίες και αρχές.

Στις κρίσεις χρειάζεται Ηγεσία. Δυνατή. Να προλαμβάνει και να απαλύνει όσο είναι δυνατόν τις αντιδράσεις και αρνητικές εξελίξεις. Να το πάρει επάνω της το εν λόγω θέμα. Να παραδεχτεί ό,τι απαιτεί το δημόσιο αίσθημα και το κοινό καλό. Οχι κρυμμένη σε γραφεία, ούτε μέσω ανακοινώσεων. Ανθρώπινα! Φωτιά; Μαζί με τους πυροσβέστες. Τραυματίας; Δίπλα στο φορείο, μαζί με τον χτυπημένο. Μόλυνση; Αποζημίωση το πρώτο λεπτό. Ούτε δια αντιπροσώπων, ούτε μέσω γραπτών. Είναι δυστυχώς δεκάδες τα παραδείγματα που μπορώ να ανακαλέσω από επαγγελματική εμπειρία, όπου η ηγεσία ήταν απούσα. 

Τι κάνει η Ηγεσία την ώρα της κρίσης;

Η Ηγεσία πρώτον, μετράει το ρίσκο και το κόστος (οικονομικό / ανθρώπινο / φήμης / ασφάλειας). Η Verizon στο παράδειγμά μας έχει 2.300 καταστήματα, εργαζόμενους, και πολλά θέματα ασφάλειας ζωής να υπολογίσει. Εχει ευθύνη για τους εργαζόμενους και ξέρει πως μπορεί οι συνεχιζόμενοι βανδαλισμοί να πάρουν σβάρνα κάθε εταιρία. Απαιτείται λοιπόν πρόληψη. Αντί θυμάτων, τραυματισμών, και άλλων κινδύνων οι Ηγεσίες που μετρούν το ρίσκο, έχουν σχέδιο δράσης, έχουν intranet, ειδοποιούν εσωτερικά, κλείνουν τα καταστήματα.

Δεύτερον, η Ηγεσία πρέπει να σκεφτεί τον πληθυσμό εργαζομένων, τις αξίες και αρχές λειτουργίας της εταιρίας, και κυρίως την επόμενη μέρα (δηλ. το κοινό συναίσθημα που θα μείνει από την αναταραχή …”οι μαύροι”, “εμείς οι νομοταγείς”, “εσείς που λέγατε…”). Εκεί το λένε diversity αλλά εκεί το εννοούν, ακόμη και σε συνθήκες ιδιαίτερης ρατσιστικής έξαρσης. Φανταστείτε, ας πούμε, για την επόμενη μέρα μιας κρίσης από μία σωματική επίθεση την LGTB community μέσα σε μία εταιρία (ναι, υπάρχει και έχει μέλη ανθρώπους και εργαζόμενους) όπως την είχε η Ericsson, ή η Lufthansa! Για αυτό το λόγο (την επόμενη ημέρα) η Ηγεσία μιλάει, απλώνοντας ένα δίχτυ συναισθηματικής προστασίας και στέλνοντας για πολλοστή φορά το μήνυμα, ότι εδώ έχουμε αρχές! 

Τρίτον, αφού είσαι μεγάλη εταιρία πρέπει να είσαι πάντα πρότυπο, καλό παράδειγμα, “ήρεμη δύναμη”, φωνή λογικής και σεβασμού. Μην με ρωτήσετε πως. Οι εταιρίες που είναι έτσι, έχουν …τσιπάκι τέτοιου DNA. Μην με ρωτήσετε αν έχουμε στην Ελλάδα τέτοιες. Προσωπικά δεν το νομίζω, αλλά ίσως κάνω λάθος. Τι κάνουν οι εταιρίες που δίνουν τον τόνο σε κρίσεις; Βγαίνουν μπροστά, δημοσιοποιούν τη θέση τους. Πολύ δυνατά και αδιαφορώντας τι λένε οι άλλες (ας πούμε ο δικός τους ΣΕΒ). 

Τέταρτον, επικοινωνούν ανοιχτά και χωρίς να σκέφτονται τη δημόσια κριτική. Αυτό το κάνουν με τον αρχηγό τους. Χωρίς corporate ανακοινώσεις που έχουν 3 ώρες το απόγευμα για δημοσιοποίηση. Χωρίς να προστατεύουν τον αρχηγό με ‘buffer zone’ κρατώντας απόσταση από τα media. Χωρίς τυπικότητες και embargo. Ο αρχηγός, η κάμερα, εσείς όλοι και στα social media, που την ώρα κρίσεων υπογραμμίζουν κάθε θέμα που αφορά σε αυτή τη διαχειριζόμενη κρίση.

The most important thing in communication is hearing what isn’t said
Peter Drucker

Πέμπτον, επικοινωνεί χωρίς γραβάτα. Με σημειολογία έκτακτης και σημαντικής κατάστασης, όχι dress-code αφεντικού και μανατζαραίου. (Προς CEO ελληνικών εταιριών) …ξέρετε, δεν είναι όλες οι στιγμές κατάλληλες για συντήρηση καλής δημόσιας εικόνας όπως σας λένε τα τμήματα επικοινωνίας. Γιατί ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται πια για την εικόνα σας, αλλά για το τι λέτε, πότε, πως, και τέλος τι ακριβώς είπατε. Είναι κι άλλα πολλά που κάνουν οι Ηγεσίες, αλλά δεν είναι του παρόντος να επεκταθούμε.


Γιατί πρέπει να σας πει κάτι το παράδειγμα του Hans Vestberg;

Γιατί ο Hans παίρνει θέση, αυτός και η εταιρία! Γιατί δεν βρίσκεται σε προστατευμένο περιβάλλον. Γιατί είναι ατημέλητος και φορά τζιν-σνίκερς. Γιατί τρέμει το χέρι του. Γιατί σταματάει και ξανα-αρχίζει. Γιατί δακρύζει, σκεφτόμενος τι συμβαίνει (και αυτό πιστέψτε με, δεν είναι σκηνοθεσία). Γιατί δείχνει τα έντονα συναισθήματά του κάθε δεύτερόλεπτο. Γιατί δεν κάνει απόδωση ευθυνών. Γιατί εύχεται και ζητάει από όλους ωριμότητα. Γιατί βγαίνει μπροστά την ώρα που όλα καίγονται, όχι όταν τελειώσουν. Γιατί δεν κάνει απλά ένα tweet τύπου Nike και Adidas για να χειροκροτούν οι ντίτζιταλ νερντς. Γιατί σκέφτεται τα καταστήματα και τους εργαζόμενους και δεν θέλει να χάσει κανέναν ‘on his watch’. Γιατί σπρώχνει μαζί του το leadership team του, δείχνοντας πως δεν είναι απλά ‘me, myself, and I”. Γιατί ανακοινώνει πρωτοβουλία άμεσης ενίσχυσης 10 εκατ. δολαρίων σε racial injustice οργανώσεις που μάχονται για τα ίσα δικαιώματα. Γιατί ξέρει πώς η πρωτοβουλία του θα ενισχύσει έμπρακτα φτωχούς ανθρώπους σε “γκέτο” και ξέρει καλά το διακύβευμα (δεν υπάρχει, που λέμε, η ευθυκρισία του). Γιατί δεν αναφέρεται καν στην κρατική διοίκηση (όπως θα έκανε κάθε καλός ‘corporate citizen’), τον πιο σοβαρό παράγοντα της έκρυθμης κατάστασης. Γιατί μιλάει στους έγχρωμους εργαζόμενους της εταιρίας όπως και στους υπόλοιπους. Γιατί δεν ντρέπεται να γίνει ανθρώπινος και να τσαλακώσει την εικόνα του CEO των 135.000 εργαζόμενων. Γιατί δεν κρύβεται σε bunker όπως ο πρόεδρος της χώρας. Και γιατί είναι ο Hans που γνώρισα, αληθινός, και εμπνευστικός κάθε λεπτό!

Ηγεσία, αγαθό σε έλλειψη

Δείτε γύρω σας και σκεφτείτε. Πόση ανάγκη έχει σήμερα ο κόσμος μας από Ηγέτες. Καλά παραδείγματα, πρότυπα για όλους. Που μας κερδίζουν με το λόγο και το πνεύμα. Με την ηρεμία, το χαμόγελο ή το δάκρυ και την απλότητα αυτού που κάνουν. Πρότυπα. Με “συγγνώμη”, “δεν το ήξερα”, και “θα προσπαθήσω να κάνω” το καλό. Πρόσωπα που πείθουν, γιατί ακούν και σημειώνουν. Που μιλούν λιγότερο. Που ίσως δεν είναι στα social media με το ναρκισσισμό της κάθε πλατφόρμας.

Πως το λέμε, “όχι άλλο κάρβουνο” αγαπητοί μου. Οχι άλλες Follie Follie, προβληματικές, κακή εξυπηρέτηση, φωνές και fake-news. Οχι άλλο “εγώ είμαι έτσι” και “εσύ είσαι αλλιώς”. ‘Οχι άλλες ετικέτες φανατισμού και διακρίσεις που χαρακώνουν υπολήψεις, ψυχές και αισθήματα. Θα πείτε, αυτά είναι ευχές και ρομαντισμοί! Οχι, είναι πια ανάγκη, τόσο πολύπλοκος που είναι ο κόσμος μας. Το έχει ανάγκη η ψυχή μας και τα παιδιά μας!

Μιας και θα πει κάποιος ότι αυτά είναι ευχολόγια, για μένα η πραγματική ευχή (και η σκέψη) τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, είναι να ήμουν ξανά βήμα-βήμα πλάι με τον Hans, και να βαδίζαμε συζητώντας και να εμπνέομαι από ωραίες κουβέντες για υπομονή, ανθρώπους, συναισθήματα και σεβασμό.


0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Αφήστε μια απάντηση